Het was een zachte ochtend in het vestingstadje Elburg.
De zon was nog maar net boven de oude stadsmuren geklommen en liet het licht voorzichtig over de kinderkopjes van de smalle straatjes glijden.
Muis Beija liep rustig langs de gracht. Haar kleine pootjes tikten zacht tegen de stenen terwijl ze haar neusje in de lucht stak.
Ze hield van deze ochtenden.
De stad was nog stil.
Alleen het geluid van een kerkklok in de verte en het zachte ritselen van bladeren in de bomen waren te horen.
Beija hield van Elburg.
De oude huizen, de mooie straatjes, de houten deuren en de geur van vers brood bij de bakker maakten haar altijd vrolijk.
Maar vandaag voelde anders.
Er hing iets in de lucht.
Alsof er iets bijzonders ging gebeuren.
Ze sloeg een hoek om en liep het kleine plein op bij de Vischpoort. Daar stonden een paar mensen met kopjes koffie in hun hand te praten. Beija bleef even staan en keek nieuwsgierig om zich heen.
En toen zag ze haar.
Daar, midden op het plein, stond een vrouw die meteen alle aandacht naar zich toe trok.
Ze had een vrolijke uitstraling, een grote lach en een prachtige kleurrijke vest aan. Het vest leek wel een klein kunstwerk. Overal zaten bloemen, patronen en vrolijke kleuren in verwerkt.
Beija kneep haar oogjes een beetje dicht.
“Wat een bijzonder kledingstuk,” fluisterde ze.
Ze liep een stukje dichterbij.
De vrouw praatte met een paar mensen en lachte luid. Haar stem was warm en vrolijk. Het was duidelijk dat iedereen graag naar haar luisterde.
Beija keek omhoog.
“Dat moet wel een heel bijzondere vrouw zijn,” dacht ze.
Toen hoorde ze iemand fluisteren:
“Dat is Karin Bloemen.”
Beija’s snorharen trilden van nieuwsgierigheid.
Ze had die naam wel eens gehoord. Karin Bloemen was een cabaretier en zangeres die mensen aan het lachen maakte met haar verhalen en liedjes.
Maar wat Beija nog veel interessanter vond…
was dat prachtige vest.
Ze liep voorzichtig nog een stukje dichterbij en keek aandachtig naar de steken.
“Dit is gehaakt!” fluisterde ze verbaasd.
Beija voelde haar hart een sprongetje maken.
Ze hield enorm van handwerk. In de wereld van de Vestingsmuizen waren er veel muizen die graag maakten, bouwden en verzamelden. Maar zo’n prachtig kledingstuk had ze nog nooit gezien.
Op dat moment keek Karin omlaag.
En tot Beija’s grote verrassing knipoogde ze.
“Nou zeg,” zei Karin lachend, “wat een nieuwsgierige kleine muis.”
Beija schrok even.
“U… u ziet mij?” piepte ze verbaasd.
“Maar natuurlijk,” zei Karin. “Ik zie altijd bijzondere dingen.”
Beija stapte een beetje naar voren en maakte een klein buiginkje.
“Mijn naam is Beija,” zei ze beleefd. “Ik kom uit de wereld van de Vestingsmuizen.”
Karin knikte alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.
“Aangenaam, Beija. Ik ben Karin.”
Beija keek nog eens naar het vest.
“Mag ik vragen… heeft u dat zelf gemaakt?”
Karin streek trots over de mouwen.
“Ja hoor,” zei ze. “Ik hou van haken. Het is heerlijk om iets te maken met je eigen handen.”
Beija’s ogen begonnen te glimmen.
“Het is prachtig,” zei ze zacht.
Ze liep een klein rondje om Karin heen om het vest goed te bekijken. De bloemen, de kleuren, de patronen… alles leek te dansen in het zonlicht.
“Dit moet vastgelegd worden,” fluisterde Beija.
“Wat zei je?” vroeg Karin.
Beija ging rechtop staan.
“In de wereld van de Vestingsmuizen,” legde ze uit, “bewaren we bijzondere ontmoetingen. Als we iemand tegenkomen die ons inspireert, maken we er een muis van.”
Karin begon te lachen.
“Een muis van mij?”
“Ja!” zei Beija enthousiast. “Een muis die op u lijkt. Met een mooi vest. En een vrolijke uitstraling.”
Karin sloeg haar handen in elkaar.
“Wat een geweldig idee!”
Beija knikte vastberaden.
“Dan moet ik snel aan het werk.”
Ze pakte een klein schetsboekje uit haar tasje – want een Vestingsmuis gaat nooit op pad zonder een potlood.
Ze ging op de rand van een stoepje zitten en begon te tekenen.
Eerst de vorm van het hoofd.
Dan de krullen.
De vrolijke ogen.
En natuurlijk het prachtige vest.
Beija tekende snel, maar met veel aandacht.
Af en toe keek ze op naar Karin.
Karin poseerde lachend.
“Moet ik nog iets speciaals doen?” vroeg ze.
“Gewoon blijven lachen,” zei Beija.
En dat deed Karin.
Na een tijdje legde Beija haar potlood neer.
Ze draaide het schetsboek om.
“Wat vindt u ervan?”
Karin keek.
Op de pagina stond een muis met een vrolijke uitstraling, een prachtige gehaakte vest en een warme glimlach.
Karin klapte in haar handen.
“Die lijkt op mij!”
Beija knikte tevreden.
“Nu moet dit naar Helga.”
“Wie is Helga?” vroeg Karin.
Beija glimlachte.
“Helga is degene die onze muizen tot leven brengt. Zij maakt van mijn tekeningen haakpatronen.”
Karin keek opnieuw naar de tekening.
“Dus iemand kan deze muis straks zelf haken?”
“Precies,” zei Beija.
Karin keek even naar het plein, naar de oude huizen van Elburg en naar de kleine muis voor haar.
“Wat een bijzonder idee,” zei ze zacht.
Beija sloeg haar schetsboek dicht.
“Ik moet snel terug,” zei ze. “Helga moet dit zien.”
Ze maakte een klein sprongetje van de stoeprand.
“Dank u voor de inspiratie, Karin.”
Karin knikte.
“En dank jij voor deze ontmoeting.”
Beija rende door de straatjes van Elburg.
Langs de bakker.
Langs de gracht.
Langs de oude stadspoort.
Haar pootjes tikten snel over de stenen.
Ze kon bijna niet wachten.
Toen ze eindelijk bij haar kleine werktafeltje kwam, rolde ze het schetsboek open.
“Helga!” riep ze.
Helga kwam nieuwsgierig kijken.
“Wat heb je nu weer ontdekt, Beija?”
Beija schoof de tekening naar voren.
“Deze muis moeten we maken.”
Helga keek.
Ze glimlachte meteen.
“Wat een vrolijke muis.”
“Ze heet Karin,” zei Beija trots.
Helga pakte haar haaknaald en een paar bolletjes garen.
“Dan gaan we aan de slag.”
En zo begon het.
Steek voor steek.
Rij voor rij.
Langzaam ontstond er een nieuwe Vestingsmuis.
Met een vrolijke uitstraling.
Met een prachtig vest.
En met een verhaal dat begon op een zonnige ochtend in het vestingstadje Elburg.
En ergens, tussen de oude muren van de stad, klonk nog steeds een warme lach.
Misschien die van Karin.
Of misschien…
die van een heel trotse Muis Beija.
Haak Muis Karin zelf
En weet je wat het mooie is?
De muis die Beija die dag tekende in Elburg is nu écht tot leven gekomen.
Helga heeft van Beija’s schets een haakpatroon gemaakt.
Deze vrolijke Muis Karin — geïnspireerd door de ontmoeting bij de Vischpoort —
is het maandpatroon van maart 2026 in de Vestingsmuizenclub.
Wil jij haar ook haken?
Als lid van de Vestingsmuizenclub ontvang je iedere maand een nieuw exclusief patroon uit de wereld van Beija en haar muizenvrienden.
🧶 Elke maand een nieuw Vestingsmuis-patroon
📖 Verhalen uit de Vestingsmuizenwereld
🎁 Extra verrassingen en inspiratie
Word lid van de club en haak mee met de avonturen van Beija.
👉 Ontdek de Vestingsmuizenclub
