De zon piepte net boven de oude daken van Elburg uit toen Vestingsmuis Janna haar voordeur achter zich dichttrok. De lucht was fris en helder en ergens in de verte luidde de klok van de Vischpoort. Het beloofde een prachtige zomerdag te worden.
Janna glimlachte.
Vandaag was het weer tijd om haar favoriete vriendinnetje op vier pootjes op te halen: hondje Rosa.
Hoewel Janna zelf geen hond had, voelde het soms bijna alsof Rosa een beetje van haar was. Iedere dinsdag- en vrijdagochtend liep ze naar het huisje van mevrouw De Vries. Die was inmiddels op leeftijd en vond de lange wandelingen over de stadswallen steeds moeilijker.
"Wat fijn dat jij Rosa altijd meeneemt," zei mevrouw De Vries vaak. "Ze komt iedere keer zo blij weer thuis."
En daar deed Janna het voor.
Niet omdat ze ervoor betaald kreeg.
Maar omdat ze graag iets voor een ander deed.
Dat zat nu eenmaal in haar hart.
Nog voordat Janna de straat in liep, hoorde ze al enthousiast geblaf achter het raam.
"Waf! Waf! Waf!"
Daar was Rosa.
Nog voordat mevrouw De Vries de deur helemaal open had gedaan, kwam het kleine bruine hondje Rosa vrolijk op Janna af. Haar zachte bruine vacht glansde in de ochtendzon en haar staartje zwaaide zo enthousiast heen en weer dat haar hele lijfje meebewoog.
"Lieve Rosa," lachte Janna terwijl ze haar voorzichtig aaide. "Ik geloof dat jij er weer zin in hebt."
Rosa's warme bruine oogjes keken Janna verwachtingsvol aan. Alsof ze precies wist dat er weer een mooie wandeling over de stadswallen van Elburg op het programma stond.
Mevrouw De Vries gaf Janna de riem.
"Veel plezier samen."
"Dat gaat vast lukken," antwoordde Janna.
Samen wandelden ze richting de oude stadspoort.
De klinkers glinsterden nog een beetje van de dauw. Bloembakken hingen vol kleurrijke bloemen en uit een open raam rook Janna de geur van versgebakken brood.
"Wat is Elburg toch mooi," zei ze zacht.
Rosa leek het helemaal met haar eens te zijn.
Ze snuffelde aan iedere bloempot, iedere lantaarnpaal en bijna ieder grassprietje dat ze tegenkwam.
"Rustig maar," lachte Janna.
"Je hoeft echt niet alles vandaag te onderzoeken."
Maar Rosa keek alleen maar even op, kwispelde vrolijk en ging weer verder met haar speurwerk.
Via de Vischpoort liepen ze de stadswallen op.
Daar was het heerlijk rustig.
De oude bomen gaven verkoelende schaduw en tussen het hoge gras fladderden kleurrijke vlinders.
Een roodborstje vloog vlak voor hen uit en ergens verderop hoorde Janna een specht tikken.
"Wat een prachtig plekje," zei ze.
Ze bleef even staan.
Vanaf de stadswal kon je bijna heel Elburg zien.
De oude stadsmuren.
De kerktoren.
De rode daken.
En in de verte glinsterde het water.
Janna voelde zich altijd gelukkig als ze hier liep.
Plotseling trok Rosa zachtjes aan de riem.
Niet hard.
Meer alsof ze iets wilde laten zien.
"Wat is er meisje?"
Tussen het gras zag Janna een klein egeltje.
Hij stond helemaal stil.
Zijn neusje bewoog voorzichtig heen en weer.
"Ach..."
Janna hurkte neer.
"Geen zorgen hoor, wij doen je niets."
Rosa bleef opvallend rustig zitten.
Ze keek nieuwsgierig, maar maakte geen aanstalten om dichterbij te komen.
Na een paar tellen waggelde het egeltje rustig verder tussen de struiken.
"Goed gedaan, Rosa."
Ze gaf het hondje een aai.
"Jij begrijpt precies hoe je met andere dieren om moet gaan."
Even later kwamen ze Beija tegen.
Ze zat op een bankje met haar schetsboek.
Zoals zo vaak was ze bezig om ideeën op papier te zetten voor een nieuwe Vestingsmuis.
"Goedemorgen Janna!" riep Beija.
"Goedemorgen!"
Rosa rende meteen enthousiast naar Beija toe.
"Volgens mij vindt iemand jou wel heel aardig," lachte Beija terwijl ze Rosa over haar kopje aaide.
"Ze vindt eigenlijk iedereen aardig," zei Janna.
"Dat maakt haar ook zo bijzonder."
Beija keek even nadenkend.
"Eigenlijk lijk jij best een beetje op Rosa."
"O ja?"
"Jullie worden allebei blij van anderen gelukkig maken."
Janna glimlachte.
"Daar zit misschien wel iets in."
Samen wandelden ze een stukje verder.
Onderweg kwamen ze een klein muisje tegen dat verdrietig op een boomstronk zat.
"Wat is er?" vroeg Janna.
"Ik ben mijn knuffeltje kwijt," snikte het muisje.
"En zonder mijn knuffel durf ik niet naar huis."
Janna keek Beija aan.
"Zullen we helpen zoeken?"
"Natuurlijk."
Ook Rosa leek meteen te begrijpen dat er iets aan de hand was.
Ze snuffelde aandachtig langs het pad.
Links.
Rechts.
Tussen de struiken.
Onder een bankje.
Ineens bleef Rosa stokstijf staan.
"Waf!"
Ze keek naar een groot varentje.
Janna liep erheen.
En ja hoor...
Daar lag een klein, versleten knuffelmuisje.
"Is deze van jou?"
Het muisje sprong overeind.
"Ja!"
Hij drukte zijn knuffeltje stevig tegen zich aan.
"Dank jullie wel!"
Zijn gezicht straalde weer.
"Zie je," fluisterde Beija.
"Daarom vraag ik jou altijd om hulp."
Janna werd er een beetje verlegen van.
"Ach... samen kom je altijd verder."
Na hun zoektocht vervolgden ze de wandeling.
De zon stond inmiddels wat hoger aan de hemel.
Rosa kreeg dorst.
Gelukkig stond er vlakbij een klein waterbakje dat vrijwilligers iedere zomer neerzetten voor honden.
Rosa dronk gulzig.
Janna vulde het bakje nog even bij met haar drinkfles.
"Dan hebben de volgende hondjes ook nog water."
Beija glimlachte.
"Jij denkt echt overal aan."
"Dat probeer ik."
Even later kwamen ze langs een bankje waar een oudere muis zat.
Hij keek wat bezorgd.
"Kan ik u ergens mee helpen?" vroeg Janna.
"Ik ben mijn wandelstok vergeten."
"En nu twijfel ik of ik helemaal terug moet lopen."
"Dat hoeft niet," zei Janna meteen.
"Ik loop wel even met u mee."
Beija knikte.
"Ik wandel ondertussen nog een rondje met Rosa."
"Is goed."
Zo begeleidde Janna de oudere muis rustig terug naar zijn huis.
Onderweg luisterde ze naar zijn verhalen over vroeger.
Hoe hij als jonge muis over dezelfde stadswallen had gespeeld.
Hoe Elburg door de jaren heen veranderd was.
En hoe fijn hij het vond dat er nog steeds jonge muizen waren die tijd maakten voor anderen.
Toen ze afscheid namen zei hij:
"Jij hebt vandaag mijn dag een stukje mooier gemaakt."
Dat was voor Janna het mooiste compliment dat ze kon krijgen.
Toen Janna weer terugliep naar de stadswal zag ze Beija al in het gras zitten.
Rosa lag tevreden naast haar.
Ze had haar kopje op haar voorpoten gelegd en genoot van het warme zonnetje.
"Volgens mij is iemand moe," lachte Janna.
"Een beetje wel," zei Beija.
"Maar vooral heel tevreden."
Samen aten ze een boterham terwijl de vogels vrolijk floten.
Het was zo'n moment waarop niemand veel hoefde te zeggen.
Soms was samen genieten genoeg.
Aan het einde van de middag bracht Janna Rosa weer thuis.
Nog voordat mevrouw De Vries iets kon vragen, zag ze het al.
Rosa liep tevreden naar binnen.
Haar staart zwaaide rustig heen en weer.
"Ik denk dat ze weer een heerlijke wandeling heeft gehad," zei mevrouw De Vries.
"Dat denk ik ook."
"En ik ben jou ontzettend dankbaar."
Janna glimlachte.
"Ik krijg er zelf minstens zoveel voor terug."
Ze gaf Rosa nog één laatste knuffel.
"Tot volgende week, lieve vriendin."
Rosa gaf een vrolijk blafje alsof ze precies begreep wat Janna bedoelde.
Toen Janna terug naar huis wandelde, kleurde de lucht langzaam zacht oranje.
Ze dacht terug aan alles wat die dag gebeurd was.
Een egeltje dat veilig verder kon lopen.
Een verdrietig muisje dat zijn knuffel terugvond.
Een oudere muis die niet alleen naar huis hoefde.
Een vriendin die altijd op haar kon rekenen.
En een klein bruin hondje dat haar iedere wandeling weer liet zien hoe mooi onvoorwaardelijke blijdschap kan zijn.
Janna wist dat je de wereld niet altijd groter of rijker hoefde te maken.
Soms maakte een vriendelijke glimlach, een helpende hand of een rustige wandeling al het verschil.
En terwijl de avondzon over de eeuwenoude muren van Elburg scheen, wist Janna zeker dat ze volgende week weer met veel plezier de riem van Rosa zou vastpakken.
Want zorgen voor een ander maakte haar eigen hart misschien nog wel het allerblijst.
En zo werd Vestingsmuis Janna niet bekend omdat ze de grootste avonturen beleefde, maar omdat ze iedere dag opnieuw liet zien dat echte vriendelijkheid begint met kleine daden van liefde. 💕
🩷 Haak jij Muis Janna en Rosa ook?
Muis Janna en haar trouwe hondje Rosa genieten samen van een heerlijke wandeling over de prachtige wallen van Elburg. En het leuke is... jij kunt ze nu zelf haken!
Muis Janna en Rosa zijn het maandpatroon van juli/augustus 2026, exclusief verkrijgbaar voor leden van de Vestingsmuizenclub.
Als lid ontvang je iedere maand een nieuw, uniek haakpatroon met een bijpassend verhaal. Daarnaast krijg je toegang tot de volledige bibliotheek met inmiddels honderden Vestingsmuizenpatronen, gezellige extra's, video's en nog veel meer creatieve inspiratie.
✨ Word vandaag nog lid en haak deze lieve wandeling zelf tot leven.
